Transmission

Français

Le cinquième livre de la Torah porte, en hébreu, le nom de son premier mot : Devarim, « les paroles ». « Ce sont les paroles que Moïse adressa à tout Israël » (Deutéronome 1,1). Après quatre livres de récits, de lois et de voyages, la Torah se referme sur un homme qui parle. Moïse ne conduit plus le peuple mais raconte. Finalement, Devarim devrait s'appeler le livre de la transmission. Tout ce qui a été vécu doit désormais passer de bouche à oreille.

Il s'agit peut être de la leçon la plus importante de la Torah : l'acte le plus important est la transmission. Moïse a conduit le peuple hors d'Egypte et a dirigé toute sa vie un peuple à la nuque raide. Il aurait pu se contenter de cela et se reposer. Mais, il sait que sa mission fondamentale était de transmettre et qu'il s'agit de sa mission la plus exigeante. En effet, transmettre ce n'est pas rappeler à quelqu'un quelque chose qu'il sait déjà. Ce n'est pas faire remonter à la surface, un souvenir enfoui dans la mémoire. Au contraire, il s'agit d'un travail actif et exigeant. Il faut raconter, répéter, expliquer, engager.

A chaque génération depuis l'exil et la destruction du temple, c'est à la table de Shabbat que cette transmission se fait. Peu importe l'époque, peu importe la difficulté de la semaine, peu importe les circonstances, il faut faire de la place et du temps pour transmettre activement à la génération suivante la loi de Moïse et d'Israël.

English

Transmission

The fifth book of the Torah bears, in Hebrew, the name of its opening word: Devarim, "the words." "These are the words that Moses spoke to all of Israel" (Deuteronomy 1:1). After four books of stories, laws, and journeys, the Torah closes with a man who speaks. Moses no longer leads the people — he tells their story. In the end, Devarim might well be called the book of transmission. Everything that was lived must now pass from mouth to ear.

This may be the Torah's most important lesson: the most essential act is transmission. Moses led the people out of Egypt and guided a stiff-necked people his entire life. He could have settled for that and rested. But he knew that his fundamental mission was to transmit — and that it was his most demanding one. For transmission is not reminding someone of something they already know. It is not bringing a buried memory back to the surface. On the contrary, it is an active and exacting labor. One must tell, repeat, explain, engage.

In every generation since the exile and the destruction of the Temple, it is at the Shabbat table that this transmission takes place. Whatever the era, whatever the hardships of the week, whatever the circumstances — we must make room and find time to actively pass on to the next generation the law of Moses and of Israel.

Slovenščina

Prenos

Peta knjiga Tore nosi v hebrejščini ime svoje prve besede: Devarim, »besede«. »To so besede, ki jih je Mojzes izrekel vsemu Izraelu« (5. Mojzesova 1,1). Po štirih knjigah zgodb, zakonov in potovanjih se Tora sklene z moškim, ki govori. Mojzes ne vodi več ljudstva – pripoveduje. Na koncu koncev bi Devarim moral nositi ime knjige prenosa. Vse, kar je bilo doživeto, mora od zdaj naprej prehajati z ust na ušesa.

Morda gre za najpomembnejši nauk Tore: najpomembnejše dejanje je prenos. Mojzes je popeljal ljudstvo iz Egipta in vse življenje vodil trmoglavo ljudstvo. Zadovoljil bi se lahko s tem in počil. A vedel je, da je bila njegova temeljna naloga prenesti – in da gre za njegovo najzahtevnejše poslanstvo. Prenesti namreč ne pomeni opomniti nekoga na to, kar že ve. Ne pomeni priklicati na površje spomin, zakopan v globinah spomina. Nasprotno: gre za aktivno in zahtevno delo. Treba je pripovedovati, ponavljati, razlagati, pritegniti.

V vsaki generaciji od izgnanstva in uničenja templja se ta prenos dogaja pri šabatni mizi. Ne glede na čas, ne glede na težave tedna, ne glede na okoliščine – narediti moramo prostor in čas, da naslednji generaciji aktivno predamo Mojzesovo in Izraelovo postavo.

עברית

מסירה

הספר החמישי של התורה נקרא בעברית על שם מילתו הראשונה: דברים. "אלה הדברים אשר דבר משה אל כל ישראל" (דברים א, א). אחרי ארבעה ספרים של סיפורים, חוקים ומסעות, התורה נחתמת בדמותו של איש המדבר. משה כבר אינו מוביל את העם – הוא מספר. בסופו של דבר, דברים היה צריך להיקרא ספר המסירה. כל מה שנחווה צריך עתה לעבור מפה לאוזן.

אולי זה השיעור החשוב ביותר של התורה: המעשה החשוב ביותר הוא מסירה. משה הוציא את העם ממצרים והנהיג כל ימי חייו עם קשה עורף. הוא יכול היה להסתפק בזה ולנוח. אך הוא ידע ששליחותו היסודית הייתה למסור – וזו הייתה המשימה הדורשת ממנו הכי הרבה. שהרי למסור אינו להזכיר לאדם דבר שהוא כבר יודע. זה לא להעלות לפני השטח זיכרון שקוע בעמקי הנפש. להיפך – מדובר בעבודה פעילה ותובענית. צריך לספר, לחזור שוב ושוב, להסביר, לגייס.

בכל דור מאז הגלות וחורבן בית המקדש, דווקא ליד שולחן השבת מתרחשת המסירה הזו. לא משנה התקופה, לא משנה כמה קשה היה השבוע, לא משנה הנסיבות – יש לפנות מקום וזמן כדי למסור באופן פעיל לדור הבא את תורת משה וישראל.